مرور فیلم « قصه­‌ی دختران فروغ » با همایون امامی

چهارشنبه ۲۷ آذر, ۱۳۹۸

 

خاطره حناچی

مروری بر فیلم قصه­‌ی دختران فروغ

همایون امامی

حناچی فیلمسازی را با مستندسازی آغاز کرده است و با مستند اجتماعی هم شروع می­‌کند؛ در سال ۱۳۸۳ و با فیلمی به نام “مرگ خاموش” که خود تهیه کنندگی آن را هم به عهده داشته است.

فیلم درباره‌ی دختری نوجوانیست که از خانه­‌ی پدر فراریست و خوابیدن شب­ها در پارک را به خانه پدر ترجیح می­‌دهد. دو سال بعد حناچی با فیلم “کودکان یاسر” به همین معضل باز می­‌گردد ولی این بار دایره‌­ی جستجویش را وسعت بخشید و یک نهاد ساماندهی کودکان خیابانی را به نام «یاسر» موضوع کار خود قرار داده.

فعالیت مددکاران و مدیریت آنجا و کودکان بی­شماری که از خانه گریزانند را به تصویر می­‌کشد. در « قصه­‌ی دختران فروغ »، خاطره با همان تم آسیب­هایی که یک کودک و نوجوان با آن روبروست، به سراغ نهاد دیگری رفته است.

برخلاف دو فیلم دیگر این بار حناچی نه خود این کودکان که عملکرد نهاد حامی را زیر ذره­‌بین می­‌گذارد. نهادی به نام فروغ مهر که سالهاست با کسب و تمدید مجوز، فعالیت خود را در زمینه پرورش و تأمین امنیت و رفاه کودکان بدسرپرست یا بی­‌سرپرست ادامه داده است.

ظاهراً این مرکز که توسط یک زوج اداره می­‌شود موفق عمل کرده؛ ولی دیری نمی­‌گذرد که شکایت شماری از مددجویان مطرح می­‌شود. شکایت­هایی که حقایق تازه‌­ای را برابر ما می­‌گذارد؛ حقایقی که بررسی آن در قالب آسیب­‌شناسی عملکرد سازمان­‌های مردم­‌نهاد فعال در حوزه کودکان کار و خیابان، اهمیت ویژه­‌ای می­‌یابد.

مددجویان فروغ مهر با صلاحدید این نهاد ازدواج کرده و بعد ناگزیر از متارکه شده‌­اند. فیلم بیش از آنچه که ما را با جزئیات موضوع شکایت آسیب­های وارده آشنا سازد، این پرسش را پیش رو می‌­نهد که در شرایط اجتماعی امروز ایران و فساد لگام گسیخته‌­ای که سایه شوم خود را بر جای­جای جامعه گسترده است؛ نهاد­های غیر دولتی­‌ای از این دست تا چه حد مورد نظارت نهادهای مسئول قرار دارند تا مانع از از بروز آسیب­هایی از این دست شوند.

به نظر می­‌رسد اگر حناچی که در تهیه این فیلم با دشواری­‌ها و وقفه‌­های طولانی روبرو بوده به صورتی جزءنگرتر می­‌توانست با موضوع کار خود برخورد کرده و تصویر روشن­تری از عملکرد نهاد مورد نظر به دست دهد در کار خود موفق‌­تر بود، ضمن آنکه گستردگی موضوع و تعدد شخصیت­هایی که هریک ماجرای خاص خود را بیان می‌­دارند قدری از تمرکز مخاطب بر مشکل اصلی می­‌کاهد. بی­‌تردید گزینش زاویه­‌ی بسته‌­تری که به کاهش شخصیت­ها و تمرکز بیشتر بر چند و چون رخداد برابر دوربین می‌­انجامید، در طرح یکی از آسیب­های اجتماعی حوزه کودکان بی‌­سرپرست یا بدسرپرست توفیق بیشتر حناچی را رقم می‌­زد.

 

 

مرور فیلم « قصه­‌ی دختران فروغ » با همایون امامی
دیدگاه ها

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *