مستند شاعرانه یکی از انواع اصلی شش گانه مستند است.
یعنی شیوه های مستند شاعرانه، مشاهده ای،کلاسیک،مشارکتی، انعکاسی و اجرایی.

این نوع مستند رهیافتی انتزاعی در مستند است.

“از این گزاره مشهور که می گوید مستند باید در باره چیزی بحث ایجاد کند، فاصله می گیرد وجلوه گر ساختن و اشاره را جایگزین مباحثه می کند.
آنها به جایی تأکید بر مصداق خود در جهان واقعی، به تأثیر خویش بر بیننده می اندیشند”.

در نوعی از مستند شاعرانه که شباهت بسیار به فیلم های پیشرو و تجربی دارد،  مستند ساز نمی خواهد المثنای واقعیتِ زمان ومکان را ارائه نماید.
بیل نیکولز آن را تفسیر ذهنی از موضوع  معرفی می کند.
مستند ساز از محتوای روایی دست می کشد و بر حال وهوا وفضا سازی متمرکز می شود.
برای انتقال احساس خود، ( مثل شب ومه آلن رنه) فضا ها  و تصاویر و صحنه های متضاد مختلف را به هم پیوند می زند.
گاهی این شیوه مستند سازی با دو زیر گونه فیلم های نان فیکشن یعنی آوا نما( نماهنگ)  وسینه پوئتری تداخل پیدا می کند و یا اشتباه گرفته می شود.

در صورتی که مستند شاعرانه نیز جستجویی حسی در جهان تاریخی است.

مونتاژ شاعرانه در جستجوی تداعی  معانی ها و ایجاد ریتم های زمانی و مجاورت های فضایی یا مکانی است.
تدوین تداومی معنا و کارکرد چندانی ندارد.
عنصر بلاغی یا قانع کنندگی، کم رشد باقی می ماند.
به عبارت دیگر، مستند ساز در پی قانع سازی بیننده اش نیست.
آدم هایی که در فیلم حضور می یابند ، بدقت شناخته نمی شوند و  فیلم در پی معرفی آنها نیست.
بلکه به دنبال انتقال یک احساس به مدد مواد خام واقعی است.
هر فیلم مستندی می تواند دارای لحظات شاعرانه هم باشد.
اریک بارنو مستند های شاعرانه را ” نقاش” می نامد و  مایکل رینوو،  با عنوانِ ” بیان عواطف خود”(
express)  معرفی کرده است.

روزگاری هامون

  • local_moviesنام فیلم : روزگاری هامون
  • date_rangeسال ساخت : 1395
  • access_time زمان : 35 دقیقه