87/7/24

 

گزارش روز نخست برگزاری جشنواره سینما حقیقت

دومین دوره جشنواره بین المللی فیلم مستند سینما حقیقت، بدون برگزاری مراسم افتتاحیه، صبح امروز 23 تیرماه 1387 آغاز شد.
در نخستین روز این جشنواره که طی آن 68 فیلم برگزیده مستند ایرانی و خارجی در سینماهای فلسطین، قیام و تالار فارابی دانگاه هنر نمایش داده شد، بخش های رقابتی چون: مسابقه ملی، مستند تجربی، و مسابقه بین المللی فیلم کوتاه و فیلم بلند مستند و همچنین بخش های ویژه و جانبی دیگر مثل: چشم انداز سینمای مستند لهستان، مرور آثار یورگن لث، روزگار ما، کیهان ما، 30 یال انقلاب اسلامی، بحران، مرور آثار ریچارد لیکاک، آمریکا پس از آمریکا و نمایش های ویژه و... وجود دارد.
صبح نخستین روز جشنواره به آماده سازی سریع سالن ها و چیدن میزها و ... گذشت و طبیعتاً سالن های نمایش دهنده فیلم ها خلوت بود تا بعد از ظهر که رفته رفته علاقه مندان آمدند و سالن های نمایش، علی الخصوص بخش مسابقه ملی در سینما فلسطین، گاهی آنقدر پر می شد که تماشاگران ایستاده و یا روی سکوها به تماشای فیلم ها پرداختند.
حضور نام های آشنای سینمای مستند علی رغم عدم حضور منتقدین و سینماگران مشهور سینمای داستانی یا حرفه یی! به گرمی سالن های انتظار سینما فلسطین که محل بحث و گپ و گفت دوستداران سینمای مستند شده است، رونق بیشتری می بخشید. از بخش های فعال جشنواره که غالباً در طبقه فوقانی سینما فلسطین مستقل شده اند می توان: میز انجمن مستندسازان سینمای ایران و میز گروه مطالعات سینمای مستند، همچنین روابط عمومی جشنواره را نام برد.
در روز نخست بیشترین استقبال از فیلم مستند کوتاه «در خیابان های ناتمام» پیروز کلانتری بود که بحث های مختلفی را برانگیخت. این فیلم همراه با 15 فیلم از سایر مستند سازان، در بخش مسابقه ملی روز نخست در سالن شماره 2 سینما فلسطین به نمایش درآمد. از فیلم های قابل توجه دیگر این بخش در نخستین روز جشنواره سینما حقیقت: «راز مرگ دلفین ها» ساخته علی عبدی پور، «بانوی گل سرخ» ساخته مجتبی میر تهماسب، «دریاچه ای که بود» ساخته پژمان مظاهری پور و ... را می توان نام برد.
در سالن شماره 1 سینما فلسطین که به نمایش فیلم های مستند بخش بین الملل اختصاص دارد، 22 فیلم کوتاه و بلند به نمایش درآمد که از آن جمله می توان به فیلم های «وایدا: سر صحنه کاتین»، «بازیافت»، «خری در لاهور»، مجموعه فیلم های ویشنیسکی و ... اشاره کرد؛ همچنین مهمانان خارجی جشنواره از نخستین ساعات صبح امروز در سالن ها بودند و ضمن تماشای فیلم ها، پیگیرانه به پخش بروشور و معرفی فیلم هایشان و گفتگو با سینماگران ایرانی می پرداختند.
از بخش های قابل توجه روز نخست دومین دوره جشنواره سینما حقیقت، بخش سی سال انقلاب اسلامی بود که در سالن شماره 3 سینما فلسطین، با نمایش فیلم های «گل گندم» ساخته روح الله شمقدری؛ که فیلمی تبلیغاتی از یکی از سفرهای استانی رئیس جمهور بود و فیلم زیبا و ماندگار «بسوی آزادی» ساخته: مجید جعفری و مسعود جعفری جوزانی، آغاز شد.
همچنین بخش مرور آثار یورگن لث فیلم: «هائیتی، بدون عنوان» پخش شد، که علی رغم آوازه یورگن لث، دارای ساختاری منسجم نبود و نوآوری و اطلاع رسانی ضعیفی داشت؛ گویی فیلمساز بیشتر شیفته رویدادهایی ناآشنا شده باشد، فیلم دارای نگاهی توریسی و ناکارآمد به سوژه خود بود.
در سئانس های بعد از ظهر سینما قیام، بخش آمریکا پس از آمریکا، از فیلم لوچیا گایا از مکزیک با نام «زندگی درون من» نسبت به سایر فیلم هایی که در این سالن پخش می شد، استقبال بیشتری شد.
تالار فارابی دانشگاه هنر هم که تکرار بخش مسابقه ملی در آن اکران می شود، فضایی صمیمی و دانشجویی را در روز نخست تجربه می کرد که با توجه به موقیت آن در دانشگاه هنر، طبیعی بود، اگرچه استقبال در نخستین روز، چندان زیاد نبود، اما این سالن فرصت خوبی برای آن دسته از علاقه مندان که تماشای فیلم های بخش مسابقه ملی را در سینما فلسطین به دلیل همزمانی اکران برخی بخش ها از دست می دهند، فراهم می کند تا آثار مورد علاقه خود را بتوانند روز بعد با تکرار آن در این سالن ببیند.
روز نخست، ساعتی مانده به نیمه شب در میان رضایت علاقه مندان به سینمای مستند و خستگی دست اندرکاران جشنواره، از روزی شلوغ و آغازی کم اشکال و منظم، در سینما فلسطین، با نمایش فیلم بسیار تماشایی «سیستم پوتین» از بخش روزگار ما، ساخته: ژان میشل کاره از فرانسه، به پایان رسید.
از حاشیه های روز نخست همزمانی پخش مسابقه فوتبال داخل سالن ایران با ایتالیا بود که مستقیماً از تلوزیون داخل سالن سینما فلسطین برای علاقه مندان به فوتبال که برای تماشای فیلم ها آمده بودند! پخش می شد و گاه گاه فریاد شادی و یا آه حسرت آن ها تا درون سالن ها و هنگام اکران فیلم ها شنیده می شد!
حضور خبرنگاران رسانه های مختلف و دوربین های تصویر برداری از نخستین ساعات روز تا پایان نخستین روز جشنواره محسوس و ملموس بود و هر گوشه کنار، خبرنگاری مشغول مصاحبه با مستند سازها و یا گوینده ای مشغول مخابره اخبار سینمای مستند برای تلوزیون یا رادیو بوند؛ ایکاش این توجه به سینمای مستند همیشگی شود، آنوقت این اطلاع رسانی و مصاحبه ها فایده بیشتری هم خواهند داشت.



احمد زاهدی
23/7/87